"Będę starała się zrobić jak najwięcej, aby pomagać ludziom.
Emocjonalnie, ciągle jednak żyje ze świadomością tego,
co zrobiłam i wiem, że to się nigdy nie skończy. "


wywiad z Karlą Homolką dla Radio-Canada (4 lipca 2005 roku)

MŁODOŚĆ KARLI I PAULA

Karla Leanne Homolka urodziła się 4 maja 1970 roku w Port Credit (Ontario) w Kanadzie. Jest najstarszą córką małżeństwa Karela i Dorothy. Oprócz niej mieli jeszcze dwoje dzieci Lori urodzoną w 1971 roku, oraz Tammy, która przyszła na świat w 1975 roku. Karla wychowana została w typowej rodzinie wywodzącej się z klasy średniej. Jej dzieciństwo przebiegało bez żadnych poważniejszych komplikacji, które mogły mieć wpływ na jej późniejsze życie. W czasach szkolnych była ładną dziewczyną, nie wyróżniającą się w grupie, dobrze wychowaną i lubianą przez rówieśników. Była aktywna sportowo- uprawiała gimnastykę i jazdę figurową na lodzie, śpiewała także w chórze kościelnym. W wolnych chwilach dorabiała sobie jako opiekunka do dzieci. Kochała zwierzęta. Miała dwa koty, dwa króliki, kanarka, szczura i rybki Po ukończeniu szkoły w St. Catharine's rozpoczęła pracę w sklepie zoologicznym. Jej miłość do zwierząt przetrwała całą szkołę wyższą i spowodowała, iż po jej ukończeniu podjęła pracę w klinice weterynaryjnej.

Paul Kenneth Bernardo urodził się 27 sierpnia 1964 roku w Toronto w stanie Ontario. Jest ostatnim z trojga dzieci Marilyn i Kennetha Bernardo. Paul dorastał w bardzo stabilnym domu, w którym nigdy nie brakowało pieniędzy. Jego rodzina była bardzo dobrze sytuowana. Matka była córką wziętego prawnika z Toronto natomiast ojciec, syn imigranta włoskiego i Angielki, stworzył dochodowy biznes w branży odzieżowej. Paul nie był jednak biologicznym dzieckiem obojga, gdyż był owocem romansu Marilyn. Kenneth postanowił jednak wybaczyć żonie i zaakceptował Paula jako syna. Był jednak bardzo porywczym i zdeprawowanym człowiekiem. Znęcał się fizycznie nad rodziną, a w 1975 roku skazany został za molestowanie nieletniej dziewczynki. Napastował również swoją własną córkę. Swoimi czynami spowodował pogłębienie się depresji żony, która zaczęła dystansować się od życia rodzinnego i miała coraz mniejszy wpływ na Paula.

W swych najmłodszych latach Paul prowadził typowy, dla chłopców w tamtym czasie, tryb życia. Nick Pron w swej książce "Lethal Marriage" opisuje Paula Bernardo jako: zawsze wesołego chłopca, który dużo się uśmiechał. Był prawdziwą pociechą dla swej matki i obiektem zazdrości sąsiadek w okolicy. Był wręcz wymarzonym dzieckiem, zawsze schludny, kulturalny, dobrze radzący sobie w szkole, świetnie się prezentował w mundurku skauta. W 1975 roku otrzymał nawet nagrodę w gronie skautów. Paul szybko zawierał również przyjaźnie. Szczególne więzi łączyły go z chłopcami z sąsiedztwa: Vanem i Stevem.

Już w maju 1977 roku Paul rozpoczął swą pierwszą pracę w restauracji należącej do przyjaciela jego ojczyma. Rok później rozpoczął studia. Znaczące wydarzenia w jego młodym życiu nastąpiły w 1980 roku gdy Paul poznał swoją pierwszą dziewczynę Nadine Brammer. To z nią przeżył swoją inicjację seksualną i starał się, aby ich związek opierał się przede wszystkim na seksie. Nadine opisywała go jako niekontrolowanego kochanka. W tym także roku całkowicie załamały się jego relacje z matką, gdy powiedziała mu, że pochodzi z innego związku. Paul nazwał ją dziwką, a w odpowiedzi usłyszał od niej, że odtąd jest dla niej bękartem.

Po ukończeniu w 1982 roku Sir Wilfried Lauier High School Paul rozpoczął całkowicie rozrywkowy tryb życia będąc stałym bywalcem barów. Poznawał tam wiele kobiet, którym mącił w głowie kłamstwami po to, aby zachęcić je do uprawiania seksu. W 1983r. został przyjęty na Uniwersytet w Toronto i zamieszkał w kampusie Scaraborough. W jego umyśle zaczęły rodzić się coraz bardziej chore pomysły, z których zwierzał się swemu przyjacielowi Vanowi. Jedną z takich fantazji było stworzenie "Farmy Dziewic", w której umieściłby odpowiednie "zapasy" kobiet gotowych na każde jego skinienie.

Okres jego pobytu na Uniwersytecie, to czas, w którym zawierał niezliczone znajomości z kobietami, które zazwyczaj kończyły się po miesiącu, gdyż partnerki nie były w stanie znieść jego porywczej i maniakalnej natury. Bernardo wciągał partnerki w swe sadystyczne, łóżkowe zabawy, a gdy te miały dosyć i z nim zrywały, groził im śmiercią, w razie wyjawienia szczegółów tych zabaw. W 1986 roku Paul miał już szerokie widoki na przyszłość. Ukończył college i został młodszym księgowym w firmie Price Waterhouse. W wolnym czasie robił to, co lubił, czyli wyżywał się na kochankach. Wykonywał także obsceniczne telefony do swych dawnych partnerek. Jego kolejny związek z Jennifer Thompson zakończył się również bardzo szybko, w momencie, gdy dziewczyna oświadczyła mu, że doniesie na policje o sposobie jego zachowania.

BARBIE I KEN GWAŁCICIEL

W październiku 1987 roku Paul i Van przebywali w hotelu Howard Johnson w Toronto, gdzie poznali Karlę Homolka i Debbie Purdie, które przebywały tam w delegacji. Karla i Paul natychmiast wpadli sobie w oko i rozpoczęli znajomość od seksu w hotelu. Przed rozstaniem Paul wziął od Karli numer telefonu i adres, co oznaczało, że dziewczyna zrobiła na nim duże wrażenie. Już miesiąc później zaczął regularnie zjawiać się w jej domu i zapewniać ją o swej miłości. Karla była zafascynowana chłopakiem, który był ucieleśnieniem marzeń każdej dziewczyny. Ambitny, przystojny, posiadający stabilny zawód. Paul wzniecał jej marzenia o pięknej przyszłości i stworzeniu rodziny. Dla ucieleśnienia swych marzeń tolerowała także to, jak bardzo Paul ingeruje się w jej prywatne życie. Decydował za nią, co ma włożyć na siebie, jaką ma nosić fryzurę oraz co ma jeść. Kontrolował także jej wagę, aby nie stała się zbyt otyła. Paul wiedział także, iż pierwszej nocy, gdy się kochali nie była dziewicą, co wyjątkowo zaakceptował widząc, iż Karla jest mu całkowicie posłuszna i chętna do sadystycznych zabaw w łóżku.

W okresie, gdy ich miłość rozkwitała, Paul był już człowiekiem dwulicowym i pozbawionym wszelkich zasad moralnych. Kilka miesięcy przed spotkaniem Karli w hotelu, dopuścił się trzech gwałtów, w okresie od mają do czerwca. Pierwszą dziewczynę zgwałcił na przystanku autobusowym, drugą na tyłach jej domu, trzecią również na przystanku. Policja nadała nieznanemu oprawcy przydomek "Gwałciciel ze Scaraborough" i powołała specjalny oddział zajmujący się tylko tą sprawą, która stawała się coraz bardziej poważna.

W wieku 25 lat Paul Bernardo miał już na koncie jedenaście gwałtów. Oto szczegółowe opisy jego ataków na młode dziewczyny:

• 4 mają 1987 roku Paul popełnił pierwszy gwałt na piętnastolatce. Dziewczyna wysiadła z nocnego autobusu na skrzyżowaniu Centennial Road i Lawrence East. Paul śledził swoją ofiarę przez całą drogę do domu nieustannie obserwując jej długie, blond włosy. Gdy znalazła się pomiędzy rodzinnym domem i domem sąsiadów zaatakował ją tak szybko, że nie była w stanie krzyknąć.

• 14 mają 1987 roku czekał na kolejną ofiarę w tym samym miejscu o godzinie 2.15 w nocy. Dziewczyna miała 22 lata i została napadnięta idąc chodnikiem. Otrzymała cios pięścią w prawe oko i została niemalże uduszona przewodem elektrycznym. Paul przewrócił ją na ziemię i zgwałcił analnie. Gdy skończył, przywiązał dziewczynę do ogrodzenia pasem i ukradł torebkę. Następnie kopnął ją w klatkę piersiową, aby upewnić się, że nie będzie krzyczeć.

• 16 grudnia 1987 Paul przemierzał ulice w celu upolowania kolejnej ofiary. Była nią Libby Ketchum. Dziewczyna miała piętnaście lat i wracała do domu po spotkaniu z chłopakiem. Bernardo rzucił się na nią, gdy wyszła z autobusu. Złapał ją za włosy i natychmiast przycisnął twarzą do ziemi, aby nie mogła zobaczyć jego twarzy. Przystawił nóż do nogi i zaczął gwałcić w odbyt. Torturował ją przez niespełna godzinę, zadając w tym czasie pytania o jej adres i życie seksualne. Nazywał ją "słodziutką", gdyż była mu posłuszna. Na koniec związał jej ręce i "pożegnał" szybkim kopniakiem.

• 23 grudnia 1987 roku Lawrence Booth wysiadła z autobusu na Lawrence Avenue, wracała z wizyty u przyjaciół. Idąc samotnie została zaatakowana przez Bernardo, który przyłożył jej nóż do gardła i rozkazał jej mówić, że go kocha. Zaczął ją gwałcić w waginę i odbyt. Na koniec związał jej ręce, ukradł dokumenty i oddalił się.

• 10 kwietnia 1988 roku Paul zaatakował szatynkę Normę Keenan, gdy przemierzała Clementine Square. Zmuszona została, podczas gwałtu, do nieustannego powtarzania "kocham cię".

• 18 kwietnia 1988 roku zaatakował dziewiętnastolatkę, która wysiadła z autobusu na Markham Road. Gwałcił ją przez 30 minut i bił po twarzy. Na koniec skoczył na jej ciało. Złamał obojczyk, rękę i zasypał twarz piaskiem. Ostrzegł ją przed pójściem na policję, ponieważ wiedział gdzie mieszka.

• 17 listopada 1988 roku zaatakował osiemnastolatkę idącą Birchmont Road. Zagroził jej, że użyje noża, a następnie zgwałcił. Na koniec zabrał jej dokumenty.

• 20 czerwca 1989 roku napadł na 19- letnią Lydię Davidson na Sonneck Square. Na szczęście dla niej całe zajście obserwował jej przyjaciel, od którego wyszła. Po włączeniu alarmu jej przyjaciel zanotował, że napastnik ubrany był w ciemne dżinsy.

• 15 sierpnia 1989 roku kolejną ofiarą gwałciciela była Cathy Thompson, którą zaatakował o pierwszej w nocy na Packard Boulevard. Dziewczyna została uderzona i zakneblowana własnym swetrem, a następnie zgwałcona. Paul zabrał jej torebkę.

• 21 listopada 1989 roku Paul napadł Kerry Grey, kiedy ta opuszczała dom swojego chłopaka przez balkon sypialni. Dziewczyna została pochwycona przy Northern Telecom Building. Po szamotaninie trwającej 30 sekund dziewczyna uciekła i z przerażona wróciła do domu chłopca. Gdy opowiedziała, co ją spotkało, zawiadomili policję. Funkcjonariusze początkowo podejrzewali chłopaka Kerry, jednak w końcu stwierdzili, że to napad nieznanego napastnika.

• 22 grudnia 1989 roku Deneen Chenier została zaatakowana po wyjściu ze swego samochodu w podziemnym parkingu. Nastolatka została zgwałcona analnie przez Paula i zmuszana do rozmowy z nim. Zeznała również na policji, że napastnik miał dziecięcą twarz i włosy w kolorze piasku. Widziała, że przy gwałcie obecna była także jakaś kobieta z kamerą. Nie mogła jednak wszystkiego potwierdzić na pewno, gdyż była nieustannie bita.

• 26 mają 1990 roku Paul upatrzył Sharon Moon idącą Midland Avenue od swego przyjaciela. Atak nastąpił o pierwszej w nocy. Napastnik powalił dziewczynę na ziemię i związał sznurkiem. Po zgwałceniu zmiażdżył jej ramię, wyrwał garść włosów łonowych i ukradł dokumenty.

• 12 stycznia 1991 roku już na oczach Karli, Paul zgwałcił kolejną dziewczynę. Sprowadził swą ofiarę do domu Karli i wykorzystał w jej sypialni. Karla zeznała, iż dziewczyna nawet nie krzyczała. Nie miała pojęcia kim była, dlatego nazwała ją "Styczniową dziewczyną".

• 6 kwietnia 1991 roku Paul zaatakował studentkę Corrinę Jenkins idącą Henley Island Marina. Gdy Corrina odwróciła się zobaczyła śledzącą ją kobietę w samochodzie, która wyraźnie się do niej uśmiechała. Po chwili Paul zaatakował ją, powalił na ziemię i zdarł ubranie. W sadystyczny sposób zgwałcił ją i uciekł do lasu.

Przełom, w sprawie prowadzonej przez policję, nastąpił w maju 1990 roku. Bernardo popełnił wówczas swój kolejny gwałt na dziewiętnastolatce, która pomogła policji w skompletowaniu portretu pamięciowego oprawcy. Rysunek rozesłano do większości gazet w Toronto. Policja szybko ustaliła elementy łączące wszystkie jego napady. Paul bardzo lubił mówić do swych ofiar, bombardował je obelgami, nazywał dziwkami, groził, że je zabije. Kazał mówić, że jest dla nich prawdziwym mężczyzną i, że zrobią dla niego wszystko. Ofiary były zazwyczaj gwałcone w waginę i odbyt.

Karla przez długi czas nie domyślała się jak intensywne życie prowadzi za jej plecami wyśniony chłopak, ale mogła przewidzieć jak chore i nieposkromione fantazje kryją się jeszcze w zakamarkach umysłu Paula. Ich próbki doświadczała na własnej skórze, gdy w 1988 roku jej znajomi odkryli w jej sypialni kajdanki, co sama zainteresowana tłumaczyła tym, że Paul "lubi zabawy". Przyjaciółka Karli, Lisa odkryła także specjalną listę przykazań, jaką Karla sporządziła dla siebie po to, aby zatrzymać przy sobie chłopaka. Pisała tam o diecie odchudzającej, regularnych ćwiczeniach, nienagannej higienie. Wyliczała także, w jaki sposób ma się zachowywać, aby nie denerwować Paula: mówić wszystkim o tym jak bardzo idealna jest ich znajomość, nie obmawiać Paula, być idealną dziewczyną dla Paula, jeśli Paul poprosi o drinka to podać mu go szybko i z uśmiechem, pamiętać o tym, że jest głupia, ohydna i gruba. Karla była totalnie zaślepiona mężczyzną, bądź kalkulowała swoją przyszłość i bagatelizowała to, że jeśli chce zrealizować się jako szanowana matka, musi poświęcić swoją godność.

Bezwzględne posłuszeństwo, jakie Karla okazywała Paulowi odzwierciedlają listy, jakimi się wymieniali. Oto przykłady takich korespondencji:

Wrzesień 1988:
Paul: "Dziękuję Ci za to, ze uczyniłaś moje życie tak pięknym. Chcę wylizać Cię całą, Ty potworku. To właśnie zrobię, gdy spotkamy się następnym razem."
Karla: "Chciałabym lizać i całować Ciebie całego. Długo pracować przy Twoim pięknym ciele. Chcę Twojego pulsującego penisa w mojej ciasnej dziurce. Twoja mała dziewczynka chce być zerżnięta. Chce, aby jej Wielki Zły Biznesmen zdominował ją najlepiej jak potrafi. Kochająca Karla."

Niesamowitym potwierdzeniem tego, jak bardzo Karla była uległa swojemu chłopakowi były listy, jakie przesyłała aby go uspokoić po sprzeczkach:

Styczeń 1988:
"Przepraszam za to, co zrobiłam. Nienawidzę siebie. Wiem, że na to nie zasługuję, ale chcę dostać drugą szansę. Gdy słyszę, że mnie nie kochasz, to są to najgorsze słowa, jakie mogłabym usłyszeć. Nie ma perfekcyjnych ludzi na świecie. Wierzę, że pewnego dnia spotkasz swoją dziewicę.
Chcę także przeprosić za moje głupie uprzedzenia. Proszę Boga o to, abym nie była już taka głupia. Czasami czuję się tak nieużyteczna. Proszę nie kłóćmy się już. Twój mały, futrzasty potworek. Karla."

Tylko Karla pisała tak wiernopoddańcze listy, nigdy Paul. Nie wygląda także na to, że Karla była w jakiś sposób zdegustowana perwersyjnym życiem seksualnym Paula. Jej także nie brakowało fantazji. Oto przykład:

List Karli z 27 kwietnia 1988 roku:

"Drogi Paul
Cześć kochanie. Dzwoniłam, lecz nikogo nie było w domu. Nikt nie odbierał. Gdzie jesteś? Z kim jesteś? Co robisz? Te pytania płoną we mnie. Chciałabym z Tobą porozmawiać (a jeszcze bardziej zobaczyć Cię). Pomyśl, jeśli nadchodzi weekend, to moglibyśmy być razem. Nie zgadniesz. Moi rodzice idą potańczyć wieczorem. Moglibyśmy się pobawić. Wiem, wiem. Powinniśmy nauczyć się pracować razem. Co powiesz na 50 % pracy i 50% zabawy? No dobrze, 60% pracy, 40% zabawy. Powiedz tak, proszę, proszę, proszę. Błagam na kolanach. Wiesz, co naprawdę kocham? Gdy kochasz się ze mną w sypialni. Gdy rodzice są w pokoju obok. Wbijasz się we mnie i sprawiasz, że jesteśmy złączeni fizycznie i psychicznie. Twoje wspaniałe ciało podnieca mnie. Twoje muskularne ramiona, ukształtowane nogi, płaski brzuch i penis, oh tak penis. Kocham go dotykać, lizać. Kocham to, gdy strzelasz w moje usta. Chciałabym połknąć każdą kroplę. Twój widok w garniturze jest jeszcze wspanialszy. Siła, jaką roztaczasz jest niesamowita. Sprawiasz, że jestem napalona."

MĄŻ SADYSTA

Dzięki telefonom od znajomych Paula policja zaczęła podejrzewać, że to właśni Bernardo najlepiej pasuje do stworzonego portretu pamięciowego. We wrześniu 1990 roku otrzymano informacje od Tiny Smirnis, żony jednego z trzech braci, którzy byli przyjaciółmi Paula. Powiedziała ona, że Paul był już wcześniej wzywany w sprawie gwałtów, ale nigdy nie był przesłuchiwany. Często także słyszała z ust Paula, jaki rodzaj seksu najbardziej lubi. Preferował ostry seks, a szczególnie analny. 20 listopada 1990 roku policjanci przesłuchali Bernardo. Po 35 minutach przesłuchania uznali, że Paul nie mógłby odpowiadać za wszystkie napaści na kobiety. Zrobił na nich wrażenie niezwykle wykształconego, chętnego do współpracy i ułożonego człowieka. Paul został zwolniony, ale pobrano od niego próbki krwi.

Bernardo był tak wymarzonym mężczyzną dla Karli, że ta nie omieszkała jak najszybciej pochwalić się nim w rodzinie. Przez cały rok 1990 Paul często zjawiał się w jej rodzinnym domu i spędzał wiele czasu z jej najbliższymi. Już wcześniej upatrzył sobie kolejny obiekt pożądania, jakim była siostra Karli, Tammy. Oczarowany dziewczyną dostał prawdziwej obsesji na jej punkcie i często podkradał się do jej okna, wchodził przez nie i masturbował się w pokoju, gdy Tammy spała. Karla nie myślała nawet, aby przeszkodzić mu w jego fantazjach, dlatego troszczyła się o to, aby okno do sypialni jej siostry było uchylone. Bernardo starał się być jak najbliżej dziewczynki, denerwowało go to, że Tammy była jeszcze dziewicą, o czym dosadnie informował Karlę.

Paul zaczął ją namawiać , aby pomogła mu w zbliżeniu, do Tammy i odbycia z nią stosunku. Oboje uknuli plan, zgodnie z którym Karla ukradła z kliniki weterynaryjnej butelkę Halotenu- anestetyku powodującego czasową utratę świadomości. Wiedziała jak bardzo Paul kocha dziewice, dlatego uznała, że Tammy będzie prezentem dla niego i dobrym sposobem na zachęcenie go do małżeństwa. Postanowiła, że zrobią to tak, aby jej siostrze nic się nie stało, by wszystko zostało w rodzinie, a Paul był zadowolony.

Punktem kulminacyjnym w ich planie był grudzień 1990 roku. W domu Homolków 23 grudnia urządzono przyjęcie Wigilijne, w którym uczestniczył również Paul. Razem z Karlą spotkali się w jej pokoju, aby zająć się tabletkami Halotenu. Paul próbował sproszkować tabletki przy pomocy młotka jednak narobił tyle hałasu, że wkrótce pod ich pokojem zjawiła się matka Karli z pytaniem, co się dzieje. Oboje wyszli na chwilę z domu i dokończyli kruszenie tabletek na pobliskim parkingu. Po ich powrocie rozpoczęła się kolacja, podczas której wszyscy jedli spaghetti. Następnie przyjęcie przeniosło się do pokoju gościnnego, gdzie oglądano telewizję i jedzono ciastka świąteczne. W międzyczasie Karla przygotowała drinka dla Tammy- rum z dodatkiem Halotenu.

Gdy wszyscy zaczęli pili alkohol Paul włączył kamerę. Zaczął filmować onieśmieloną matkę Karli oraz jej córki. Następnie zrobił zbliżenie na Tammy, która już wyraźnie pijana, zaczęła tracić świadomość. Paul zabawiał zebrane kobiety filmując je, gdy piły alkohol. Lori, siostra Karli, zauważyła, że coś jest nie tak z Tammy. Nie wyglądała zbyt dobrze, zaczęła bełkotać i mówić coś do siebie. Lori zasugerowała, aby nie dawać jej już niczego do picia i poszła do swojego pokoju. Również matka poszła do siebie pytając jeszcze Tammy, czy na pewno dobrze się czuje. Tammy potwierdziła i powiedziała, że zostanie jeszcze, aby obejrzeć film na video "Dom egzorcyzmów", z Paulem i Karlą. Po chwili oglądania filmu Tammy była już całkowicie nieprzytomna. Karla i Paul wzięli ją na górę do pokoju. Tam Paul rozebrał dziewczynę i zgwałcił ją. Cała scena została sfilmowana przez Karlę. Po pewnym czasie oboje zaczęli tracić kontrolę nad Tammy, która zaczęła się krztusić i wymiotować. Przestraszona Karla, widząc, że coś jest nie tak zadzwoniła na 911. Do czasu, kiedy karetka przyjechała oboje zajęli się ukryciem dowodów gwałtu i przebrali Tammy. Dziewczyna została odwieziona do szpitala, gdzie zmarła kilka godzin później. Po jakimś czasie w domu Homolków zjawiła się policja, która przesłuchała Paula. Zeznał on, że Tammy dużo wypiła i podczas oglądania filmu zaczęła się dusić i wymiotować. Zaaplikował jej sztuczne oddychanie, które jednak nie pomogło. Niewiele wystarczyło, aby przekonać policję, że był to wypadek bez ingerencji osób trzecich. Tuż po śmierci w szpitalu przeprowadzono sekcję zwłok Tammy. Dr. John Groves potwierdził obecność alkoholu we krwi denatki. Odnotowano także rozległą opuchliznę na jej twarzy. Orzekł, że śmierć była wynikiem zatrucia alkoholem i nie stwierdził, by astma miała jakikolwiek wpływ na jej śmierć. Ostatecznie zlecił badania w laboratorium na obecność kofeiny i pozostałych narkotyków.

Wstrząśnięta rodzina zaakceptowała wersję zdarzeń opowiedzianą przez Karlę i Paula. Oboje byli jednak zdenerwowani tym, że Tammy zmarła i Karla postanowiła zrekompensować swojemu chłopakowi stratę i na jedną noc przebrała się w ciuchy Tammy. Zostało to sfilmowane przez Bernardo. Po pogrzebie Tammy para postanowiła wyprowadzić się z domu i wynajęła domek w St. Catherine's.

Od tego momentu Karla starała się zaspokajać perwersyjne zachcianki swego ukochanego, które były niewyczerpane. Pragnął kolejnych dziewic. W tym momencie nie była jeszcze w stanie przewidzieć, jak bardzo nieobliczalny był Paul. Pewnego dnia, gdy mieszkali w wynajętym domu Bernardo został ugryziony przez iguanę, ulubione zwierzątko Karli. Z wściekłości odciął jej pupilkowi głowę i urządził sobie barbecue z części ciała zwierzęcia, które następnie zjadł. Również jego zarobki stawały się niepewne. Rzucił bowiem posadę księgowego i zajął się szmuglowaniem papierosów przez granicę.

Homolka przypomniała sobie o swej przyjaciółce z czasów, gdy pracowała w sklepie dla zwierząt. "Jane Doe"(prawdziwe nazwisko nieznane) i zaprosiła ją na "babski wieczór", podczas którego obie wybrały się na zakupy i na obiad. Karla dosypała narkotyk do drinka "Jane" i gdy dziewczyna straciła świadomość zadzwoniła po Paula, aby mógł przyjechać po swój kolejny prezent weselny. W domu nastolatka została brutalnie zgwałcona przez Bernardo w obecności, kamerującej zajście, Karli. Na drugi dzień "Jane" nie czuła się zbyt dobrze, krztusiła się, wymiotowała. Zaniepokojona Karla zadzwoniła do szpitala, jednak, gdy stan dziewczyny się ustabilizował odwołała zawiadomienie. Po odzyskaniu przytomności "Jane" nie była w stanie przypomnieć sobie, co się stało.

14 czerwca 1991 roku Paul Bernardo upatrzył sobie kolejną ofiarę. Była to piętnastolatka Leslie Mahaffy. Nastolatka była niedaleko domu pogrzebowego, w którym, wraz z grupą przyjaciół, żegnała zmarłego kolegę, Chrisa Evansa. Paul kradł akurat tablice rejestracyjne. Widząc Leslie przechodzącą w pobliżu zagadał do niej, zaproponował, że da jej papierosa. Leslie wraz z Paulem podeszła do jego samochodu. Bernardo nagle odwrócił się z koszulą w ręku i okręcił ją wokół głowy dziewczyny. Błyskawicznie wcisnął ją do samochodu. Szybko zadzwonił do Karli, że jedzie ze zdobyczą. Na miejscu oboje gwałcili nastolatkę i uwiecznili to na kamerze. Leslie została w końcu uduszona przewodem elektrycznym.

16 czerwca Paul przetransportował martwą Leslie do domu Homolków i piłą, należącą do ojca Karli, pociął zwłoki dziewczyny na części. Poszczególne partie ciała zacementował i wywiózł nad jezioro Lake Gibson.

29 czerwca małżeństwo płynące po jeziorze w canoe odkryło część ciała Leslie wypływające na powierzchnię.

Tego samego dnia, gdy odkryto ciało Leslie Mahaffy, odbył się ślub Karli Homolki i Paula Bernardo. Pan młody w pełni kontrolował całą uroczystość. Zafundował Karli drogą, piękną suknię i przejażdżkę bryczką. Obiecał jej wspaniałą przyszłość, a w pierwszej kolejności miesiąc miodowy z widokiem na wodospad Niagara.

Nowożeńcy nie zmienili swoich zainteresowań. Zaspokajanie swoich sadystycznych, wyuzdanych żądz stało się odtąd potrzebą. 16 kwietnia 1992 roku małżeństwo zaparkowało samochód pod kościołem należącym do katolickiej szkoły. Karla wyszła z samochodu i poprosiła 15 letnią Kristen French o pomoc we wskazaniu drogi. Gdy Kristen zbliżyła się do samochodu została zaatakowana przez Paula, który sterroryzował ją nożem. Oboje zapakowali dziewczynę do bagażnika i zabrali do swojego domu. Przez trzy dni Kristen była odurzana środkami i bestialsko gwałcona. Dziewczyna skonała 19 kwietnia. Jej nagie ciało odnaleziono 30 kwietnia w pobliżu Burlington.

Tymczasem pętla podejrzeń zaczęła się zacieśniać wokół osoby Paula Bernardo. Na policji zjawił się jego przyjaciel Van, który odnalazł pewne podobieństwa łączące Paula z profilem The Scaraborough's Rapis. 12 mają 1992 roku policja ponownie zjawiła się u Paula, lecz po przesłuchaniu stwierdzili, ze nie miał nic wspólnego w związku z dwiema porwanymi nastolatkami.

W domowych pieleszach Paul jednak zmieniał się niczym kameleon, o czym Karla przekonała się na własnej skórze. 27 grudnia 1992 roku została brutalnie pobita przez swojego męża. Paul zadał jej od 40 do 50 ciosów latarką w twarz, co spowodowało ogromne opuchlizny wokół oczu. Karla została zabrana z domu przez rodziców i z pokiereszowaną twarzą odwieziona do szpitala. W ten sposób zakończyła się jej sielanka.

W lutym 1993 roku policja miejska w Toronto otrzymała wyniki analizy DNA, które jasno stwierdzały, że gwałcicielem ze Scaraborough był Paul Bernardo. Tuż po otrzymaniu tych informacji policja rozpoczęła serię wywiadów z Karlą Homolką podczas których, Karla załamała się i wyjawiła szczegóły postępków męża. Zeznała, iż Paul powiedział jej o wszystkich gwałtach podczas nocy poślubnej, stwierdziła także, iż tuż po śmierci Tammy, Paul chciał popełnić samobójstwo biorąc tabletki, które pozostały. Miała nadzieje, że tak się stanie, jej mąż jednak zasnął nim zdążył to zrobić. Ujawniła też wszystkie przygnębiające szczegóły obu morderstw.

O morderstwie Leslie Mahaffy: "...wiedziałam, że była bardzo przestraszona, chyba rozumiała, że umrze... Dałam jej pluszowego misia do potrzymania. Miał na imię Bunky i był śliczny. Wzięła go, przytuliła i zasnęła. Powiedziałam do niej, że wszystko będzie dobrze. Następnie Paul zaczął ją dusić. "

O morderstwie Kristen French:"...bardzo dużo walczyła, ale nie krzyczała. Była bardzo cicha. Kopała i rzucała się, gdy wcisnęliśmy ją do samochodu. Zostałyśmy przyjaciółkami, byłyśmy emocjonalnie związane ze sobą."

17 lutego 1993 roku Paul Bernardo został aresztowany w swym domu. Rozpoczęto przeszukiwanie mieszkania przy 57 Bayview Drive i już 22 lutego odnaleziono taśmę z krótkimi ujęciami, na których Karla molestuje dziewczynę "Jane Doe". Zdecydowano, że Karla musi zostać poddana analizie psychiatrycznej w szpitalu. W kwietniu została zwolniona do domu rodziców. Następnego miesiąca policja przedstawiła jej fotografię, zrobioną po obejrzeniu obrazu wideo, na którym molestuje nieznaną dziewczynę.

18 mają 1993 roku Karla Homolka została aresztowana i oskarżona o zabójstwo dwóch nastolatek. Tego samego dnia Paulowi Bernardo przedstawiono zarzuty zabójstwa Kristen French i Leslie Mahaffy.

PROCESY

6 lipca 1993 roku rozpoczął się proces Karli Homolki. W międzyczasie Karla złożyła pozew rozwodowy, który został zaakceptowany. Po naradzie z rodziną i prawnikiem George Walkerem zdecydowała przyznać się do wszystkich postawionych jej zarzutów i zeznawać przeciwko Paulowi Bernardo. W przeciwnym razie groziło jej oskarżenie o zabójstwo I stopnia, II stopnia, oraz inne przestępstwa. Karla Homolka przyznała się do winy i otrzymała śmiesznie niski wyrok 12 lat więzienia. Została osadzona w więzieniu dla kobiet w Kingston.

Nadszedł czas na proces Paula Bernardo. Odbył się on w 1995 roku. Zważywszy na charakter całej sprawy, wydano specjalne obostrzenia odnośnie publikacji danych osobowych ofiar Bernardo, które jednak nie odniosły specjalnych rezultatów, gdyż media aż huczały od faktów, które ujrzały światło dzienne podczas procesu. Najważniejszym dowodem przeciwko Paulowi Bernardo były kasety wideo z nagraniami scen molestowania Leslie Mahaffy, Kristen French, "Jane Doe" i Tammy Homolki, które znajdowały się w jego domu. Dodatkowym, obciążającym dowodem, były wyniki drugiej autopsji Tammy Homolki, z których wynikało, że dziewczyna zmarła poprzez uduszenie się własnymi wymiocinami, oraz w następstwie zawartości trucizny w jej organizmie. Prawnik Paula, Karl Murray dobrze wiedział, że zeznania Karli Homolki mogą całkowicie pogrążyć jego klienta, dlatego postanowił usunąć najważniejsze dowody jego zbrodni. W maju 1993 roku Murray wszedł do domu Paula i odnalazł sześć kaset schowanych w łazience. Linia obrony Murreya zakładała, że kasety posłużą mu jako dowód do zdyskredytowania zeznania Homolki i udowodnienie, że to ona przede wszystkim chciała śmierci nastolatek. Paul jednak zlecił prawnikowi zniszczenie tych kaset. Murray nie zgodził się na ten krok i zrezygnował z roli prawnika Bernardo. Kolejny prawnik Paula- John Rosen przekazał kasety wideo policji we wrześniu 1994 roku.

Proces Paula Bernardo rozpoczął się 18 mają 1995 roku. Kluczowym momentem rozprawy były zeznania Karli Homolki, które miały miejsce 19 czerwca 1995 roku. Karla opowiedziała wówczas wiele szczegółów swego współżycia z Paulem Bernardo. Pierwszy stosunek z Paulem był dla niej czymś przyjemnym, ale z biegiem czasu jego zachcianki zmieniały się i był coraz bardziej perwersyjny. Starał się nieustannie ingerować w jej życie, odtrącając jej przyjaciół, zabraniał ścinać włosy, spotykać się z innymi mężczyznami i nosić mini spódniczki. Zmuszał ją często do seksu oralnego, który preferował, oraz do seksu analnego. Na procesie zaprezentowano nawet zdjęcie, na którym miała wciśniętą w waginę butelkę wina. Podczas seksu często także symulował, że podetnie jej gardło. Karla podkreślała ponad wszystko, że była zniewolona przez Paula, który zmuszał ją do bezwzględnego posłuszeństwa. Opowiadała, jak przyprowadzał różne dziewczynki do domu. Zeznała, że Kristen French i Leslie Mahaffy zostały, w podobny sposób, uduszone kablem na jej oczach. Podczas pobytu w ich domu Leslie Mahaffy, Paul zmuszał Karlę, do przeróżnych orgii, które były nagrywane. Zmuszona była, wraz z Leslie, do seksu oralnego oraz aktów lesbijskich.

Po zeznaniu Homolki, 1 września 1995 r. sąd ogłosił wyrok, zgodnie z którym Paul Bernardo został uznany winnym popełnienia dwóch morderstw pierwszego stopnia, licznych gwałtów, oraz innych przestępstw. Został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości ubiegania się o przedterminowe zwolnienie przez 25 lat. Został umieszczony w zakładzie w Kingston. Paul nie mógł tam liczyć na komfortowe warunki. Osadzony został w malutkiej celi, pozbawiony jakichkolwiek kontaktów ze współwięźniami. W celi przebywa do dzisiaj, może ją opuszczać jedynie przez godzinę w ciągu doby. Wkrótce po skazaniu został uznany przez psychiatrów za wyjątkowo niebezpieczną jednostkę i pozbawiony prawa ubiegania się o zwolnienie. Wszystkie kasety, które nakręcił wraz z Homolką zostały zniszczone w 2001 roku.

Karla Homolka miała bardzo dużo czasu na przemyślenie tego, w czym uczestniczyła przez większą część swego życia, i w czym miała współudział. Już w 1997 roku złożyła prośbę o zwolnienie, która została jednak odrzucona. W tym także roku została przeniesiona do więzienia o mniej zaostrzonym rygorze w Joilette. Tam wdała się nawet w romans z Lyndą Verroneau, której kupowała seksowną bieliznę marki Victoria's secret i w licznych rozmowach z psychiatrami zwierzyła się nawet, że chciałaby zmienić płeć. Karla czuła się tam niemal jak w pensjonacie. Jej cela wyposażona była w komputer, biurko uginało się pod ciężarem książek i maskotek, wszędzie pełno było zdjęć, które robiła sobie z poznanymi znajomymi.

W 2001 roku po raz kolejny odrzucono jej prośbę o zwolnienie. Serie rozmów z psychiatrami malowały ją ciągle jako psychopatkę, która nie okazuje litości. Przebywanie w więzieniu o niskim rygorze pozwoliło jej nawet przystąpić do kursu korespondencyjnego z socjologii, a później także z psychologii. Wywołało to burzę medialną i sprzeciwy licznych środowisk, podobnie jak kolejne doniesienia o jej romansach w więzieniu.

Postępy w rozmowach z psychiatrami sprawiły, ze Karla doczekała się wreszcie pozytywnego rozpatrzenia jej prośby o zwolnienie. W czerwcu 2005 r. sędzia Jean R. Beaulieu zdecydował o wypuszczeniu Karli pod ścisłymi warunkami, które mówiły, że: musi zdać raport z miejsca swego zamieszkania, miejsca pracy, oraz ludźmi, z którymi żyje, zgłaszać policji każdą planowaną podróż. Zakazano jej jakichkolwiek kontaktów z rodziną Bernardo, Leslie Mahaffy, oraz Kristen French, oraz z osobami poniżej 16 roku życia. Nakazano jej także kontynuowanie terapii.

4 lipca 2005 roku Karla Homolka została zwolniona z więzienia i udzieliła pierwszego wywiadu w całości po francusku, co zaskoczyło anglojęzyczną prasę. Potwierdziła, że rodzina jest cały czas z nią, i że chce podjąć regularną pracę oraz wieść normalne życie. Po wyjściu z więzienia uzyskała pomoc stowarzyszenia im. Elizabeth Fry pomagającego kobietom, które przebywały w zakładzie karnym. W 2007 roku sprawiła kolejną niespodziankę kanadyjskim mediom, które donosiły o ty, że Karla Homolka urodziła chłopczyka. Karla przefarbowała sobie także włosy, zmieniła swój wygląd i znalazła sobie partnera. Świeżo upieczona matka przeprowadziła się do Antyli. Aktualnie mieszka na Bahama. Zmieniła także nazwisko na Leanne Teale, które niegdyś wraz z Paulem zapożyczyli dla siebie z filmu "Prawo i Sprawiedliwość" z 1989 roku.

W chwili obecnej Paul Bernardo ciągle przebywa w celi o zaostrzonym rygorze. Na wieść o zwolnieniu byłej żony złożył zeznania, jakoby to Karla planowała naprawdę zabić Leslie Mahaffy, poprzez wstrzyknięcie jej do żyły powietrza i spowodowanie tym samym śmiertelnego zatoru. Jego oskarżenia zostały jednak zignorowane. Paul Bernardo będzie mógł ponownie ubiegać się o zwolnienie za 16 lat.

Opracował Paweł P. na podstawie:
Nick Pron "Lethal Marriege"
strony http://watchingkarlahomolka.yuku.com
oraz różnych informacji z internetu.

PS: wszystkich, którzy chcą poznać więcej szczegółów odnośnie życia Karli Homolki i Paula Bernardo odsyłam na anglojęzyczne forum dyskusyjne: http://watchingkarlahomolka.yuku.com . Znajdziecie tam dużą ilość ciekawych dokumentów: transkrypcje procesów, kaset video, wywiadów, skany magazynów, zdjęcia (niektóre drastyczne), kompletne teksty z procesów, listy, analizy psychiatryczne, diagnozy i wiele więcej. Wróć do góry